Vučipolje je ekonimijska složenica, koja se sastoji od pridjeva vuč(j)i i imenice polje (vuči + polje = Vučipolje).
U osnovi je ekonima imenica vuk, naziv zvijeri iz porodice pasa (Lupus canis), koji je u mnogih naroda i mitološko biće (primjerice vučica je othranila utemeljitelje Rima, braću Romula i Rema).
Inače, osobno ime Vuk i njegove brojne izvedenice (Vukas, Vukac, Vukmil, Vukmir, Vujo, Vujica, Vučak, Vučina, Vučeta, Vučko, Vukadin, Vukašin,Vuco,Vučemil itd. itd.) bili su i uobičajeni i veoma česti i u Hrvata sve do Tridentskog sabora (1545 – 1563), kada se Katolička crkva opredijelila za biblijska i svetačka imena, što je svećenstvo u Hrvatskoj provodilo i dosljedno i sustavno. Upravo stoga od 18. stoljeća ime se Vuk na južnoslavenskim prostorima uglavnom vezuje za pravoslavlje i srpstvo.
Ime se Vuk pak davalo i iz profilaktičnih razloga (grčki prophylaksis = čuvati, unaprijed štiti), jer se vjerovalo da će dijete s tim imenom biti zdravo, otporno i snažno kao vuk, te zaštićeno od magijskih i mističnih sila, napose od raznih uroka (pogled ili čin kojim se može na nekoga navući nesreća, nedaća, zlo, bolest). Inače, vuk je i najproduktivnija profilaktička imenska osnova u hrvatskoj antroponimiji, osobito dinarskog područja, kako u Hrvatskoj tako i u Bosni i Hercegovini.
Nekadašnje obilje zastupljenosti osnove vuk sačuvalo se upravo u hrvatskim prezimenima. U Hrvata je više od tri stotine tih prezimena s osnovom vuk, a ovom prigodom navodimo samo dio njih: Vučak, Vučemil, Vučemilo, Vučemilović, Vučena, Vučenović, Vučinović, Vuco, Vucić, Vučo, Vučić, Vučičić, Vučinović, Vudragović, Vugdelija, Vučković, Vujatović, Vujavić, Vujević, Vuić, Vujić, Vuičić, Vujičić, Vuinović, Vujinović, Vukdragović, Vuković, Vukas, Vukasić, Vukasović, Vukeljić, Vukinić, Vukojević, Vukšić, Vulas, Vule, Vulić, Vuleta, Vuletić, Vuljević, Vusinović, Vusisić,
Ime Vuk slično je i u mnogim drugim jezicima, u kojima imenica vuk i osobno ime glase slično. U praslavenskom jeziku je v6lk6, kao i u staroslavenskom, u češkom je vlk, u ruskom i slovenskom je volk, u poljskom wilk, te u hrvatskom vuk, pri čemu je «u» nastalo od sonantnog «l» (sonant je glas koji po osobinama nalazi izmedju suglasnika, od kojih neki mogu biti i slogotvorni: bi-ci-kl); to potvrdjuju i neka današnja hrvatska prezimena: Vlk (Slavonki Brod, Zagreb), Vlček (Garešnica, Rijeka, zapadna i istočna Slavonija). U hrvatskom je jeziku u nekim riječima s osnovom vuk ispalo ono početno «v», pa su nastala i prezimena kao što su: Ujević, Ukas, Ukić, Ukanović, Ukota, Ukošić , Ukusović, Ukušić itd.; isto se dogodilo i s nazivom planine Učke u Istri.
U baltoslavenskim jezicima imenica vuk glasi: vilkas (litavski), vilks (lotiški), a slično je i u germanskim jezicima: pragermanski wulfaz, staropruski wilkis, novonjemački Wolf, te u engleskom woolf, u švedskom varg itd. Zanimljiv je ilirski i albanski ulk, od čega je izveden naziv grada na Crnogorskom primorju Ulcinja (Ulcinium-L6cinj-Ocinj-Vucinje-Ulcinj). A od grčkog lykos jezikoslovci izvode naziv hrvatske pokrajine Like. Dakako, imenica vuk slično glasi u romanskim jezicima: latinski lupus, starofrancuski leu, novofrancuski loup itd.
I u bosansko-hercegovačkoj ekonimiji izvedenice od imenice vuk su veoma zastupljene: Vučetići (Glamoč), Vučevo (Foča), Vučija (Trebinje), Vučilovac (Brčko), Vučine (Višegrad), Vučinići (Kladanj), Vučipolje (Bugojno, Posušje, Tomislavgrad), Vučja Luka (Sarajevo), Vučkovci (Gradačac), Vujičići (Brčko), Vujinovići (Banja Luka, Kalinovik, Ključ), Vukanovići (Kakanj), Vukasovići (Ilijaš), Vukeljići (Fojnica), Vukičevci (Jajce), Vukmanovići (Zavidovići), Vuknići (Ilijaš), Vukosavci (Lopare), Vukosavljevići (Sokolac), Vukotići (Olovo, Zenica), Vukovići (Hadžići, Skender Vakuf, Trebinje,Vlasenica, Zenica), Donje i Gornje Vukovije (Kalesija), Vukovine (Čajniče, Zavidovići), Vukovo (Donji Vakuf, Tešanj), Donje i Gornje Vukovsko (Kupres), Donji i Gornji Vukšić (Brčko), Vukušići (Foča).
Navođenje hrvatskih ekonima, izvedenih od imenice vuk, započinjemo onim najpoznatijim: Vukovar, naziv grada na ušću Vuke u Dunav sa 44.639 stanovnika 1991.godine (2001. godine 30.126 stanovnika), simobol hrvatskog otpora i stradanja u Domovinskom ratu; naziv tog grada na madjarskom jeziku glasi Vukavar (hidronim Vuka + var(oš) = Vukavar). Dakako, naziv rijeke Vuke u osnovi ima imenicu vuk.
Evo i naziva ostalih hrvatskih naselja s osnovom vuk: Vučak (Stubica, 484), Vučani (Čazma, 114), Vučetinec (Čakovec, 283), Vučevci (Đakovo, 339), Vučevica (Klis, 64), Vučilčevo (Zaprešić, 151), Vučinići (Vrbovsko, 77), Vučipolje (Gračac, 2001. bez stanovnika; Sinj, 113), Vučjak Feričanski (Našice, 270), Vučnik (Vrbovsko, 16), Vujići Vojakovački (Križevci, 52), Vujnovići (Vrbovsko, 54), Vuka (Osijek, 1.059), Vukanci (Krapina, 273), Vukanovec (Međimurje, 264), Vukelići (Vrbovsko, 24), Vuketić (Ozalj, 28), Vukmanić (Karlovac, 261), Vukoder (Karlovac, 115), Vukojevci (Našice, 997), Vukojevica (Pleternica, 88), Vukomerić (Velika Gorica, 137), Vukosavljevica (Virovitica, 725), Vukoševac (Sunja, 39), Vukova Gorica (Karlovac, 62), Vukovec (Sveti Ivan Zelina, 121), Vukovije (Daruvar, 103), Vukovina (Velika Gorica, 970), Vukovje Zelinsko (Sveti Ivan Zelina, 89), Vukovo Brdo (Jastrebarsko, 14), Vukovo Selo (Zaprešić, 381), Vukovoj (Ivanec, 158), Vuksani (Ozalj, 5), Vukšić (Benkovac, 462), Vukšin Šipak (Jastrebarsko, 387), Vukšinec Riječki (Križevci, 83), Vularija (Čakovec, 412), Vulišinec (Lepoglava, 258).
U Cetinskoj krajini uz spomenuto Vučipolje još je sedam ekonima s osnovom vuk: Vukovići (Donji Bitelić), Vučkovići (Brnaze), Vukanpolje (Budimiri), Vukov Dolac i Vukovića Most (Koljane), Vučak (Košute), Vulašje (Lučane).
Drugi dio složenice imenica polje već je s toponimijskog motrišta obrađeno u ovoj knjizi (Mijakovo POLJE).
Inače, duvanjsko Vučipolje bilo je ustvari selište, pastirski stanovi roda Musića nekoć Bilića iz Kovača, a prvi put ga spominje 1867. godine fra Petar Bakula kao naselje s 2 kuće i 22 stanovnika.
Trenutačno u Vučipolju stalno prebivalište ima samo jedna starija ženska osoba.
Izvor: Ante Ivanković: Zemljopisni nazivi duvanjskog područja, 2006.